29 september 2022 
3 min. leestijd

Van voedselbank tot vermogen

Van voedselbank tot vermogen

Van Voedselbank tot vermogen

Toen we in 2016 de juwelierszaak van mijn schoonouders overnamen wenste iedereen ons geluk en het zou zeker wel lukken, want het was toch al een goedlopende zaak. We hoefden alleen maar zo te doen als mijn schoonvader deed en alles zou goedkomen. Mooie woorden, maar we wilden helemaal niet hetzelfde doen als mijn schoonvader, tenminste niet alles. We hadden onze eigen ideeën en wensen om de winkel de komende 35 jaar ook goed te laten lopen.

Eén van die ideeën was een computerkassa waarin we precies de verkopen bij konden houden, de voorraad konden inzien en klantgegevens konden opslaan. Een flinke investering, maar die zou zichzelf terugverdienen. Daarnaast wilden we het appartement boven de winkel niet langer als opslag gebruiken, maar gaan verhuren. Hiervoor was een interne verbouwing en een aanpassing op het alarm nodig. Wederom een flinke investering, maar die zou zich na 10 maanden terugverdiend hebben.

Vol goede moed begonnen we in januari met de installatie van de computerkassa en de verbouwing van het appartement. Ondertussen stapelden de rekeningen zich op. In december was er veel verkocht, dus de voorraad moest aangevuld worden en de BTW over het vierde kwartaal moest ook betaald worden. Het geld vloog eruit en hoewel we heel goed wisten waar het naartoe ging en dat het zich terug zou gaan verdienen, werd ik er toch behoorlijk zenuwachtig van. De inkomsten van de eerste maand vielen namelijk enorm tegen. Alsof mensen wisten dat mijn schoonvader niet meer in de zaak stond, of omdat wij moesten wennen aan onze nieuwe rol en functie. Er kwamen minder klanten, er werd door klanten minder uitgegeven. De beoogde omzet werd bij lange na niet behaald en de reserves raakten snel op. Zonder ondernemers ervaring begon ik te twijfelen: deden we het wel goed? Moesten we niet andere merken gaan verkopen? Als ik iemand hoorde zeggen dat hij winkel A zo’n mooie winkel vond, dan fietste ik naar winkel A om te kijken wat er dan zo mooi was en wat wij anders zouden moeten doen. Ik was blij wanneer ik de rekeningen van die week kon betalen, maar tegelijkertijd maakte ik mij zorgen over het moment waarop dat misschien niet meer kon. In gedachte zag ik mijzelf al aankloppen bij de Voedselbank. Met 2 opgroeiende dochters vond ik het echt heel erg spannend. Wat als ik hun schoolboeken niet meer zou kunnen betalen, of de contributie van de volleybalclub? Gelukkig zag mijn man het allemaal wat luchtiger. Hij had al heel wat jaren ervaring in de zaak en wist dat het eerste kwartaal een kwartaal is van weinig verdienen en veel uitgeven, maar dat het in de loop van het jaar echt wel anders wordt. Twijfelend luisterde ik naar zijn uitleg. Ik wilde hem wel geloven, maar toch…. Als leerkracht in het speciaal onderwijs was ik jarenlang gewend geweest aan een vast inkomen iedere maand en speelde dat soort zaken helemaal niet.

Langzaam keerde het tij. Klanten kwamen weer meer, er werden duurdere sieraden en horloges verkocht en aan het eind van het jaar hadden we zelfs geld opzij kunnen zetten. Wat was ik trots op ons. We hadden het toch maar mooi geflikt. Nu ruim 5 jaar verder is ons vermogen en de winkel verder gegroeid en groeit het nog steeds. De klanten zijn mijn schoonvader niet vergeten, maar ze hebben in ons goede opvolgers gevonden en komen nog steeds trouw in de winkel. Zelfs tijdens de lockdown wisten ze ons te vinden en bestelden ze hun sieraden en horloges bij ons.

Ondernemen, ik vond het heel spannend en wist niet goed wat mij te wachten stond, maar achteraf kan ik zeggen dat ik er heel blij van wordt. Iedere dag mag ik mensen weer blij maken met een sieraad of horloge wat een deel van hun leven vertelt. Laatst vroeg een klant wat onze sieraden nou zo bijzonder maakt. Dat zijn de klanten. Hun verhaal en hun emotie aan het sieraad of horloge maakt het bijzonder, uniek en van onschatbare waarde. Daarnaast geniet ik van het zelf nemen van beslissingen en het nadenken over groeimogelijkheden en kansen. Werk heb ik niet meer, het is mijn hobby waar ik al mijn tijd aan mag spenderen.

Deze gastblog is geschreven door Daniëlle van den Mosselaar. Daniëlle is samen met haar man eigenaar van Juwelier van den Mosselaar. Juwelier van den Mosselaar is al ruim 40 jaar een begrip in West Friesland. Benieuwd? Neem dan even een kijkje op hun website.

https://www.mosselaarjuwelier.nl/

Over de schrijver
Reactie plaatsen